Voor een zogeheten autonome dood, waarbij iemand besluit om buiten de hulp van een arts op een zelfgekozen tijdstip en een zelfgekozen manier een einde te maken aan zijn of haar leven, is in Nederland steeds meer aandacht. Daarbij is het streven om op een waardige en humane wijze te sterven, bij voorkeur niet alleen. Vaak staat de persoon die de keuze maakt centraal, maar wat is de ervaring van diegenen die achterblijven en er vaak voor gezorgd hebben dat hun dierbare niet eenzaam is gestorven? Krina Huisman deed een oproep aan deze mensen om hun verhalen te delen. Ze vroeg hun een brief te schrijven gericht aan de overleden dierbare over hun ervaring met de autonome dood en de gevolgen van deze stervenswijze voor hun verdere leven. In Nabestaan biedt Huisman een realistisch en indringend beeld van wat de zelfgekozen dood kan betekenen voor de nabestaanden en hoe zij het verlies met zich meedragen.